ความรักเปลียนคนได้จริงๆ
สองวันไม่ได้ติดต่อกัน
ไอ้เราก็แทบจะบ้า ไม่เป็นอันกินอันนอน แค่เราโทรไปหาเค้า ถามเค้าว่าเป็นไร
ก็สิ้นเรื่อง แต่แม่เอ้ยยย ฟอร์มอยู่นั่นแหล่ะ
แล้วก็มานั่งเป็นโกรธ เป็นเคืองคนเดียว นั่งคิดมากคนเดียว
ถึงกับคิดว่าเราคงต้องเลิกกันซะล่ะมั้ง
คงไปกันไม่ได้ ....;;;;อะไรเนี่ยยย เราเป็นอะไร มานั่งคิดบ้าคนเดียว
ทำมาเป็นทุกข์ใจซะด้วยนะ ....ตกเย็นของวันที่สอง "เอาวะ ช่างฟอร์มมานน จะโทรหาละ"
แต่พอโทร ก้อไม่รับอีก เวรรรรรร เอาอีกละ มานั่งเศร้าอีกละ มานั่งคิดโกรธ เปนงอน
คิดเอาไว้ว่าจะไม่รับโทรสับเธออีกกก จบๆๆๆๆ (บ้าอ่ะ ไม่มีเหตผล เราคิดไปด้ายยไงงง)
ซักพัก เค้าโทรมาแล้ววว ผลคือ ..รับทันที (เมื่อกี้ยังบอกจะไม่รับโทรสับเค้า)
จากนั้น คุยกันซักแปบบ อารมณ์งอน เป็นฟืนเป็นไฟที่สะสมมาสองวันเต็มๆเราหายไปใหนหมด เห้ยย นี่มันคุยกันไม่กี่นาทีเองง่ะ
อารมณ์งอน หายไปซะดื้อๆอ่ะ
........อะไร ทำให้ฉันเป็นไปได้มากขนาดนี้ เพราะเธอจริงๆหรอ เมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดเลยนะว่าจะเป็นมากขนาดนี้อ่ะ
เพราะตอนแรกๆฉันเฉยๆก่ะเธอด้วยซ้ำไป บางทีเธอพูดอะไรที่มันเลี่ยนๆ เน่าๆ ฉันยังอยากจะอ้วกเลยอ่ะ แต่มาพอตอนหลังๆ ฉันเริ่มรู้สึกดีกับการกระทำต่างๆของเธอ รวมถึงคำพูดเธอ และอยากจะฟังมันทุกๆวัน
ออออ ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจละ ว่าเธอทำให้ฉันรักเธอ ไอ้ที่เราเป็นมากไปขนาดนี้ มันก็เป็นเพราะเธอ
โทดทีนะ ที่ผ่านมา พูดไรไปไม่ค่อยดี ไม่เคยบอกรักเธอ ยังไงก็รอฉันนะ รอให้ฉันได้แน่ใจว่ารักเธอมากกว่านี้ แล้วเธอจะได้ยินคำว่ารักจากปากของฉันชัดๆไปเลย ^^
สู้ๆนะคะ